Wedding Photos by Dimitris V. Rouvas

Σιγη ασυρματου…τελος. Εχω κλεισει χρονο απο τοτε που στο blog αυτο εφυγα για διακοπες και ειναι σαν να μην γυρισα ακομα. Το θεμα ειναι οτι γυρισα κακην κακως και πολλα προσωπικα θεματα με κρατησαν μακρια απο την ενημερωση του. Ηταν ενας χρονος φορτισμενος οσο ποτε αλλοτε , με αισια καταληξη και υπεραρκετη φορτιση .Κατι δυσκολοι μηνες ,ειδικα απο το Σεπτεμβρη μεχρι το χειμωνα που, χωρις τη συμπαρασταση και βοηθεια συγκεκριμενων ανθρωπων δεν θα την εβγαζα καθαρη… θελω λοιπον να ζητησω δημοσια συγνωμη απο τους πελατες που καθυστερησα , και να τους ευχαριστησω για την υπομονη  τους. Θελω επισης να κανω γνωστο στους παντες οτι οταν καποιος βρισκεται σε δυσκολη κατασταση ,συχνα υπαρχουν Ανθρωποι που  του συμπαραστεκονται χωρις να εχουν καμια υποχρεωση η θεση για να το κανουν. Στην δικη μου περιπτωση ηταν ο βοηθος μου και οχι μονο.. Κωστας Χουντης, ο εξαιρετικος συναδελφος Μενελαος Λιοντος  ο συνεργατης στο pressing Κωστας Θεος και καμποσοι αλλοι κοντινοι και μακρινοι που αποδειχτηκαν διαμαντια!!

Ειμαστε λοιπον παλι σε διακοπες..Οσοι μπορεσαν και οσοι αντεξαν-οικονομικα- να φυγουν. Επειδη λοιπον το χρονο που περασε μας επεσε ,γενικως , ο ουρανος στο κεφαλι, συλλογιζομαι εδω που βρισκομαι γιατι εχουμε φτασει σε αυτα τα χαλια.Δεν ειμαι λατρης της παροιμιας “το ψαρι βρωμαει απ’το κεφαλι” . περισσοτερο πιστευω πως παιρνουμε οτι μας αξιζει και πως γι’ αυτα δεν φταινε μονο  ΟΙ οποιοι ΑΛΛΟΙ . Πως τιποτα δεν χαριζεται σ’αυτη τη ζωη και πως για ολα πρεπει να παλεψουμε.Χωρις ομως να σκεφτομαστε μονο τον εαυτο μας. Εχουμε αυξησει υπερμετρα τον εγωισμο μας τα τελευταια τριαντα χρονια. Σε προσωπικο επιπεδο εννοω. Και προσπαθωντας να τον τονισουμε , καταναλωνουμε. Το χειροτερο παρεπομενο αυτης της λογικης ειναι πως μαθαινουμε τα παιδια μας να δρουν ετσι. Ενας κοσμος με αξιες που απωτιμωνται σε χρημα. Οταν τα παιδια μας μαθουν πως ολα εχουν την τιμη τους η θα υποκυψουν η θα μας γυρισουν την πλατη-καλυτερα το δευτερο για μενα. Ειναι λοιπον λογικο και αναμενομενο το σημερινο μας καταντημα. Οταν καταναλωνουμε περισσοτερο απο αυτα που παραγουμε, οταν μας ενδιαφερει το οικονομικο οφελος παρα το αποτελεσμα της δουλειας μας, οταν δεν αγαπαμε αυτο που κανουμε αλλα το κανουμε μονο για τα χρηματα. Και μετα , συνεχως και ακαταπαυστα γκρινιαζουμε. Οι γονεις και οι παπουδες μας περασαν απο πολυ χειροτερα και δημιουργησαν θαυματα. Εμεις τι παραδιδουμε στα παιδια μας; ΕΙΝΑΙ ΚΑΙΡΟΣ ΝΑ ΤΟΥΣ ΖΗΤΗΣΟΥΜΕ ΣΥΓΓΝΩΜΗ και να προσπαθησουμε να αλλαξουμε. Αν δεν αλλαξουμε εμεις δεν θα αλλαξει η κοινωνια μας. Αν δεν σκεφτουμε και λιγο τον αλλον , αν δεν παραδειγματισουμε τα παιδια μας, αν δεν τα μαθουμε στη συλλογικοτητα και την αλληλεγγυη ο κοσμος μας ο μεχρι προσφατα πανεμορφος και πολυτραγουδισμενος θα ειναι ενα τεραστιο, αχαρο και προκατ εμπορικο κεντρο στο οποιο θα ειμαστε απλα υπαλληλοι.